“Zorreg dat je erbij komt”

Overleg vooraf bij "de boosdoener". Mooie beelden van de actie ontbreken helaas: het was te snel weer voorbij. Foto van Kees.

Het was een andere woensdagavond dan gebruikelijk. Wie op tijd bij de club was had al door dat er iets aan de hand was: wat doen die Marine-mensen met hun RHIB bij de club?

Via zeekajakker Anton hadden we het verzoek gekregen of we mee wilden doen aan een oefening. In het dagelijks leven is hij teamleider van een duikteam bij de Marine, en om een scenario te oefenen vroeg hij of wij het afgesloten haventje op het marine-terrein wilden invaren, als clubje activisten, om een spandoek op te hangen, en een geheimzinnig ding in het water te gooien. Zijn team zou daar dan adequaat op moeten reageren.

Na een wat afwijkende briefing en het verdelen van de rollen, begon de tocht heel normaal: op naar het Scheepvaartmuseum en Nemo. Net voorbij de Amsterdam konden we dan toch eens dat leuke haventje gaan verkennen. Eenmaal binnen versnelden Alfons en Auke het tempo, om vlug bij het steigertje te zijn. In no time had Auke het spandoek op de kade uitgehangen, en begonnen we te roepen.

Terwijl de marine-mensen in actie kwamen, gooide Kees een “verdacht pakketje” overboord. Intussen werd het kleine open stukje naar de haven afgesloten door diezelfde RHIB. Tijd voor de Marine om kennis te maken met de veelzijdigheid van de kajak: die drijvende balken waar je andere boten mee tegenhoudt zijn niet echt belemmeringen voor een kajakker. En ook dat lage steigertje, daar kunnen we nog prima onderdoor. Terwijl de RHIB zich op de ontsnappende bootjes richtte, kon de rest alsnog gewoon het haventje uitvaren.

Maar de Marine-mensen hadden goed gezien wie dat verdachte pakketje had geloosd en begonnen de achtervolging. Heftige golven, en Kees die zich enkele keren uit de voeten wist te maken. Tot de RHIB hem aan de overkant probeerde te stoppen en op zijn acherdek landde: capsize! Kees werd snel aan boord gehesen en met enkele schrammetjes naar de medicus vervoerd voor controle, terwijl wij ons ontfermden over zijn boot.

Al met al een nat pak en vooral heel veel adrenaline voor nog een uurtje varen door de stad, mede aangewakkerd door het kopje koffie van Antons team. En helaas een verloren bril, voor Kees.

Daarom een filmpje van iemand die uiteindelijk ook niet helemaal tuk was bij de marine 🙂

http://www.youtube.com/watch?v=TH8OBeNaCmE

5 reacties

  1. Dat was het zeker! Door de langdurige adrenaline-rush wel wat onrustig geslapen. Wat begon als een rustig avondje peddelen eindigde iets anders. Met name de intensiteit van de oefening was imponerend. Zo vaak springt er niet iemand achter je aan vanaf een boot (mis!). Dat was wel het moment dat ik dacht ‘het moet niet veel gekker worden’. Maar dat werd het wel. Eerst de enorme golven die door de RHIB veroorzaakt werden (dat viel in de categorie ‘leuk!’). En vervolgens de RHIB die door een foute manoeuvre over je heen vaart (dat viel overduidelijk in de categorie ‘niet leuk’). Voor degene die het zagen gebeuren zal het ook aardig schrikken geweest zijn. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen, maar ik realiseer me wel dat de factor geluk een zeer belangrijke bijdrage heeft geleverd. Daarom: niet voor herhaling vatbaar!

  2. Kees, respect man! Ik hoop dat je je inmiddels weer goed voelt, het zag er heel eng uit, ik dacht echt dat die gasten gestoord waren.

  3. Tochtleider, zijn de ervaringen van Kees doorgegeven aan Anton en zijn team?

  4. Hoi Johanna, ja, we hebben ter plekke nabesproken en delen ook de nabespreking met Anton.

    Belangrijke les voor mijzelf was te zien hoe snel escalatie gaat: het begint als een spelletje (iedereen probeert voor zich te “ontsnappen”), de situatie wordt onoverzichtelijk, en hoe meer actie er komt, hoe meer adrenaline en impulsiviteit er mee gaan spelen. Daardoor eindigde het heftiger dan afgesproken en bedoeld.

    Ik weet dat de intensiteit van een rollenspel heftig kan zijn (heb na een training “omgaan met agressie” ook een nacht onrustig geslapen vanwege na-borrelende adrenaline). En dat we zo’n oefening dus ook met die insteek moeten benaderen.

    We moeten het dus niet nog eens precies zo doen, maar met meer voorbereiding wil ik best nog eens aan zoiets meewerken. We kunnen dan vanuit onze kant ook de scenario’s en plannen beter doorspreken zodat we de situatie meer onder controle houden.

    Voor het grootste deel was het overigens fun en spectakel. Het zou leuk zijn eens onze reddingoefeningen te doen terwijl zo’n RHIB voor heftige golven zorgt.

Reacties zijn gesloten.